Zorg om zorgverlof

Hilde werkt voor 32 uur per week in een commerciële functie. Zij is hele dagen op kantoor, behalve op woensdag. Dan is zij ’s middags vrij, in verband met de kinderen. Haar twee directe collega’s hebben beiden om de week op vrijdag vrij. De een is overigens tijdelijk met rouwverlof, terwijl de ander hoogzwanger is. Het zal dan ook niet verbazen, dat de werkgever onaangenaam verrast is als Hilde aankondigt onbetaald zorgverlof te willen opnemen. Ze wil een jaar lang elke vrijdag vrij. ‘Ik dacht het niet,’ roept de baas. ‘Straks zit er op jullie afdeling op vrijdag helemáál niemand meer achter haar bureau!’ Kortom: Hilde krijgt geen toestemming om het gevraagde zorgverlof op te nemen. Dat laat zij niet op zich zitten. Zij neemt een advocaat in de arm, die een kort geding aanspant.

Bij de kantonrechter trekt de werkgever alle registers open. Het kan niet waar zijn, dat de afdeling straks op vrijdag onbevrouwd is. Vervanging is te duur, de werkdruk bij collega’s neemt teveel toe en lopende projecten komen misschien wel stil te liggen. ‘Doe ons dit niet aan,’ bezweert de werkgever de kantonrechter.

Die is echter niet onder de indruk. De Wet Zorg en Arbeid geeft Hilde nu eenmaal in beginsel het recht op het gevraagde zorgverlof. Dat kan alleen worden afgewezen, als een zwaarwegend bedrijfsbelang zich daartegen verzet. En dan moet er wel iets héél bijzonders aan de hand zijn! Daarvan is volgens de kantonrechter in dit geval geen sprake. Weliswaar is het gevraagde verlof misschien minder wenselijk te achten voor de bedrijfsvoering, maar van onoverkomelijke problemen is niet gebleken. Met een beetje extra organisatorische inzet van Hilde, op de dagen dat zij wel werkt en met wat hulp van collega’s van andere afdelingen, moet het lukken. Bovendien is vrijdag onbetwist de rustigste dag van de week!

Kortom, Hilde krijgt haar zorgverlof.

Voor haar een zorg minder, maar voor haar geplaagde werkgever een zorg erbij…