Wonen op het water

Wonen op het water, wie wil dat niet! Dus hapt mevrouw Spijkstra onmiddellijk toe, als er een appartement te huur komt in het voormalige, volledig verbouwde binnenschip de Catharina Johanna. Vanwege de stabiliteit is deze door middel van zogenaamde studpalen in de bodem verankerd. Het schip kan langs die palen met de waterstand mee rijzen en dalen. Dat is wel zo comfortabel! Alle appartementen zijn verder aangesloten op het water-, en lichtnet.

Wat betreft de huur van € 500,-- per maand blijkt Spijkstra niet voor één gat te vangen. Ze vraagt de huurcommissie om huurverlaging. Die berekenen de maximale huur met gebruikmaking van de wettelijke puntentelling zo’n € 200,-- per maand lager. Dat het hier om een uniek plekje gaat, waarom wordt gevochten, is voor de huurcommissie van geen belang. De verhuurder is het volstrekt oneens met deze gang van zaken. Hij legt de zaak aan de rechter voor. ‘Is de huurprijzenwetgeving wel van toepassing op drijvende woningen,’ wil hij weten. Dat blijkt niet zou eenvoudig te liggen! De huurprijzenwetgeving geldt immers alleen voor gebouwde onroerende zaken voor zover deze als woning zijn verhuurd. Het geschil spitst zich daarom toe op de vraag, of het schip wel of niet onroerend is.

De rechter beslist van niet. Het voormalige vrachtschip is nu eenmaal gemaakt om te drijven en dat doet het nog steeds. Weliswaar ligt het door middel van studpalen vast in de bodem verankerd en is het niet de bedoeling het ooit nog te verplaatsen, maar dat neemt niet weg dat het schip allerminst ‘duurzaam met de bodem is verenigd.’ Dat zou alleen anders zijn geweest als het schip op palen was gebouwd, waardoor het een paalwoning zou zijn geworden.

De rechter legt uit heel goed te begrijpen dat de wet geen gelijke tred houdt met hedendaagse ontwikkelingen op het gebied van wonen op het water. Maar dat is onvoldoende om de bestaande wetgeving terzijde te schuiven. De huurverlaging wordt teruggedraaid en Spijkstra moet voortaan de afgesproken huur betalen.