Hartzeer

Peter is een goede verkoper. Zó goed, dat hij het aanbod krijgt elders te komen werken. Behalve een salarisverhoging van € 1.500 per maand, een leaseauto en een riante onkostenvergoeding, wordt hem ook nog eens een jaarlijkse prestatiebonus in het vooruitzicht gesteld. Peter zegt zijn huidige baan op en tekent een arbeidscontract met zijn nieuwe werkgever. Daarin wordt een proeftijd van twee maanden overeengekomen, maar dat is louter een formaliteit. ‘Wij zien het helemaal zitten met jou,’ lacht de directeur. Afgesproken wordt dat Peter op 1 juni zal beginnen.

In de laatste week van mei slaat het noodlot echter toe. Peter wordt getroffen door een hartinfarct. In het ziekenhuis slepen ze hem er weliswaar doorheen, maar het is kantje boord. Het ziet ernaar uit, dat hij een open hartoperatie moet ondergaan. Voorlopig kan er geen sprake van zijn, dat Peter aan het werk gaat. Nadat Peter zijn nieuwe werkgever op de hoogte heeft gesteld van de situatie, wordt hij ontslagen. ‘We zijn hiervoor niet verzekerd,’ laat de directeur weten. ‘En we kunnen dat hoge salaris niet betalen, als jij niet werkt.’

De werkgever heeft het recht om een arbeidsovereenkomst gedurende de proeftijd eenzijdig te beëindigen. Ook als de werknemer ziek is geworden. Dat ziet er dus slecht uit voor Peter. Zijn advocaat ziet echter een gaatje en begint een kort geding. Daarin wordt betoogd dat Peter een chronische ziekte heeft opgelopen, en dat zijn ontslag daarom in strijd is met de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte.

De kantonrechter gaat hierin mee. Weliswaar kan Peter na een geslaagde operatie in de toekomst misschien ooit nog ‘genezen’, maar voorlopig is hij wel als chronisch hartpatiënt aan te merken. En daarom mag hij om die reden niet worden ontslagen, zelfs niet gedurende de proeftijd.

Peter houdt dus voorlopig zijn baan en krijgt ziekengeld uitbetaald.

Dat is een zorg minder voor zijn zwakke hart.