Een verschrikkelijke bevalling

De heer en mevrouw Koreman maken zich op voor de geboorte van hun eerste kind. Ze hebben gekozen voor een poliklinische bevalling, want je kunt maar nooit weten. Nou, dat hadden ze goed gezien, want het gaat inderdaad helemaal fout. Na uren zwoegen verslechtert de conditie van moeder en kind zienderogen. De baby daalt niet in en de weeën zijn niet krachtig genoeg. Door een storing in het centrale CTG systeem wordt dat niet opgemerkt. Mevrouw Koreman lijdt ondragelijke pijnen. Uiteindelijk wordt besloten tot een keizersnede. Op de OK blijkt dat de baby los van de placenta in de buikholte ligt en dat de baarmoeder van mevrouw is gescheurd.

Een en ander laat uiteraard ook de heer Koreman niet onberoerd. Hij is inmiddels op van de zenuwen, als de behandelend gynaecoloog hem om toestemming vraagt om zijn vrouw maar gelijk te steriliseren. “Ze mag nooit meer kinderen krijgen,” zegt de medicus. Koreman geeft daarop toestemming, waarna de operatie kan worden afgerond. De gescheurde baarmoeder wordt gerepareerd en mevrouw wordt gesteriliseerd. Dat laatste blijkt achteraf onnodig. Mevrouw kan nooit geen kinderen meer krijgen. De baby overlijdt twee dagen later.

Uiteraard is het ziekenhuis aansprakelijk. Maar ja, wat is de waarde van een dood kind? Hoe druk je ondragelijke pijnen in geld uit? En hoe waardeer je ongewenste kinderloosheid? Kan geld überhaupt iets goedmaken?

Het echtpaar Koreman eist een flinke som aan smartengeld. Dat wil het ziekenhuis niet betalen. De advocaten gaan onderhandelen, maar komen er ook niet uit. Dus belandt deze onverkwikkelijke zaak op het bordje van de rechter.

De rechter heeft geen goed woord over voor de medische behandeling, die meer weg had van mishandeling. Toch valt het toegekende smartengeld tegen. Mevrouw krijgt € 25.000 toegekend voor de fout afgelopen bevalling en € 10.000 voor de onnodige sterilisatie. Dat zijn voor Nederlandse begrippen substantiële bedragen.

Maar afgezet tegen de ongewenste kinderloosheid is het natuurlijk een schijntje.