Een schot in de roos

De familie Keulemans woont al jaren aan het gezellige Beukenplein, totdat de gemeente daar een trapveldje aanlegt voor de jeugd. Dat blijkt een schot in de roos, vooral omdat er een tweetal metalen goals worden geplaatst, compleet met metalen ballenvangers. Die laatste werken helaas maar ten dele, want de voetballende jeugd schiet voortdurend ballen de omliggende tuinen in.

Na verloop van tijd wordt het een stuk minder gezellig op het plein. Het trapveldje wordt een ontmoetingsplaats, waar jongeren tot diep in de nacht blijven rondhangen. Ballen worden met veel lawaai in en naast de metalen goals geschoten. Brommers rijden af en aan. Er wordt geschreeuwd en geroepen. Omwonenden zien hun rust blijvend verstoord. Keulemans ergert zich enorm. De situatie escaleert als hij een keer weigert een in zijn tuin geschoten bal terug te geven. Vanaf dat moment is er sprake van bedreigingen, intimidatie en vernielingen. Keulemans vraagt een gesprek aan met de wethouder. Die geeft echter niet thuis. Er moeten nu eenmaal voorzieningen voor de jeugd zijn. En de wethouder zou niet weten waar het anders zou moeten! Kortom: Keulemans moet niet zeuren.

Na het nog een tijdje te hebben aangezien, stapt Keulemans naar de rechter. In kort geding vordert hij dat de metalen goals worden weggehaald. De gemeente verweert zich kort en krachtig. Het bestaande trapveldje voorziet in een gemeenschapsbelang, waarvoor de belangen van Keulemans moeten wijken.

De rechter erkent dat de gemeente een punt heeft. De meeste mensen zijn weliswaar voorstanders van jeugdvoorzieningen , maar niemand wil die voor de deur hebben. Dat kan natuurlijk niet. In ons land moet iedereen af en toe een beetje inschikken. Maar is dit geval zijn de grenzen volgens de rechter overschreden. De nadelige gevolgen voor de familie Keulemans zijn dusdanig, dat het zo niet verder kan. De gemeente wordt daarom veroordeeld de metalen goals weg te halen.

Of de hangjongeren daarna weggaan is natuurlijk de vraag.