Een miskende krantenbezorger

Uit eigen wetenschap kan ik u vertellen, dat het leven van een krantenbezorger niet over rozen gaat. Door regen en wind moet hij de krant op tijd bezorgen. Belaagd door bijtgrage honden, geplaagd door ontevreden abonnees en gemeden door alle leuke meisjes doet hij zijn plicht. Tegen een karige vergoeding, dat spreekt.

Ook zijn veiligheid is in het geding, nu hij zich per brommer of per fiets door het drukke verkeer moet bewegen. Dat loopt niet altijd goed af. Dat kan de 16 jarige Glenn bevestigen. Nadat hij de krant heeft bezorgd bij een villa, komt hij op zijn brommer de uitrit uitrijden. Daar wordt hij gegrepen door een passerende auto. In het ziekenhuis constateert men een gebroken enkel. Ook moet hij enkele voortanden missen. Wie gaat de schade betalen?

"De krant", roept de advocaat. Maar daar geven ze niet thuis. "We hebben de bezorging juist uit handen gegeven aan een distributiebedrijf. Dus hebben wij niets met die jongen te maken."

Tja, wat moet je daar nu mee, als hardwerkende krantenjongen. Hoezo hebben ze niets te maken met de bezorgers? Als die nou eens allemaal in staking zouden gaan, zou de krant dan nog niets met ze te maken willen hebben?

De zaak wordt aan de rechter voorgelegd. Die kiest de kant van de krant. In de wet staat weliswaar dat een bedrijf ook aansprakelijk is voor de veiligheid van mensen, die niet bij haar in dienst zijn. Maar alléén als het gaat om werkzaamheden die het bedrijf ook door haar eigen werknemers had kunnen laten verrichten. En dat is volgens de rechter hier niet het geval. De krant houdt zich slechts bedrijfsmatig bezig met het uitgeven van de krant en niet met het bezorgen ervan.

Dus krijgt onze Glenn geen rooie cent. De krant wil hem nog steeds niet kennen.