Een loopse teef

De familie De Bruin gaat in de nazomer met de fiets op trektocht. Hun hond, een teef genaamd Snoepie, kan natuurlijk niet mee. Daarom wordt ze ondergebracht in een dierenpension. Volgens plan zouden haar baasjes half oktober terug zijn. Maar de reis loopt uit. Ze komen Snoepie daarom pas op 1 november halen. Snoepie zit er niet mee. Die heeft een heerlijke tijd. Niks aan de hand dus, zou je denken. Kort daarop wordt echter duidelijk dat Snoepie in blijde verwachting is. Op 1 januari werpt ze een drietal schattige puppies. Vader onbekend.

De familie De Bruin is daar niet blij mee. Snoepie is een rashond en het was niet de bedoeling haar te laten dekken door een willekeurige voorbijganger. Kortom: de puppies zijn niet echt welkom. Daarop wordt het dierenpensioen aangesproken. Daar hadden ze beter moeten opletten! De Bruin wil een forse schadevergoeding, onder meer vanwege de kosten van de dierenarts, medicijnen en puppymelk. Ook wordt aanspraak gemaakt op gederfde inkomsten, omdat een bastaardpup nu eenmaal minder opbrengt dan een raszuiver exemplaar.

Omdat het dierenpension niet wil betalen, wordt de zaak voorgelegd aan de Geschillencommissie Gezelschapsdieren. Daar vangt de familie De Bruin bot. De commissie slaat namelijk aan het rekenen. De draagtijd voor dit hondenras is gemiddeld 63 dagen. Dat betekent volgens de commissie, dat Snoepie gedekt moet zijn ergens tussen 29 oktober en 4 november. Welnu, omdat familie De Bruin hun hond al op 1 november heeft opgehaald, kan dus niet worden uitgesloten dat zij pas daarna is gedekt. En dat kan moeilijk aan het dierenpension worden verweten.

Overigens vindt de commissie dat de baasjes van Snoepie hadden kunnen weten dat hun hond op het punt stond loops te worden. Daar hadden zij het dierenpension tijdig op moeten wijzen.  Zeker toen Snoepie langer moest blijven dan gepland.

Gelukkig heeft Snoepie van dit alles geen weet. Die maakt het niet uit of haar kroost raszuiver is, of niet.