Een journalist in de politiek
De heer Suurbier is al jaren als journalist werkzaam voor een landelijk dagblad. Bij deze krant worden hoge eisen gesteld aan de journalistieke objectiviteit en onafhankelijkheid. Het is immers niet de bedoeling, dat de krant wordt vereenzelvigd met een bepaalde politieke stroming. Men reageert dan ook onaangenaam verrast, als Suurbier laat weten voor de PvdA zitting te willen nemen in de gemeenteraad van zijn woonplaats. In zijn vrije tijd weliswaar, maar toch.
Volgens de toepasselijke CAO voor de Dagbladjournalisten heeft Suurbier toestemming nodig als hij nevenwerkzaamheden gaat verrichten, die hem zouden ‘kunnen beletten zijn journalistieke taak op de juiste wijze te vervullen.’ Nou, die toestemming wil de krant niet geven. De directie is namelijk bang, dat deze politieke ‘bijbaan’ haar schade zal berokkenen.
Suurbier kan zich niet schikken in deze afwijzing en wendt zich tot de kantonrechter. Die geeft hem gelijk. De krant moet niet zeuren. Suurbier mag zich laten installeren als gemeenteraadslid, zonder dat dit gevolgen heeft voor zijn dienstverband bij de krant.
De krant laat het er echter niet bij zitten en gaat in hoger beroep bij het gerechtshof. Dat bekijkt de zaak opnieuw en komt tot een ander oordeel dan de kantonrechter. Uiteraard heeft iedereen volgens onze grondwet het recht om gemeenteraadslid te worden. Maar soms kan een dergelijke publieke functie toch onverenigbaar blijken met een andere baan. Het gerechtshof is het met de krant eens, dat een dergelijke uitzondering zich hier voordoet. De kans bestaat immers, dat Suurbier artikelen moet schrijven over kwesties die de gemeentepolitiek van zijn woonplaats raken. En wat te denken van een collega, die een artikel schrijft over Suurbier in zijn hoedanigheid van gemeenteraadslid? Hoe objectief moet de lezer dat dan opvatten?
Suurbier moet daarom kiezen: of hij blijft journalist voor deze krant, of hij wordt gemeenteraadslid. Maar zelfs als hij voor de krant kiest, blijft zijn politieke voorkeur voorlopig aan hem kleven.
Politieke ambitie is immers geen jas, die je gedwongen aan- en uit kunt trekken.
